سرپرست گروه سلام افغانستان :
موسیقی در افغانستان سرکوب شده است
به گزارش ال مور، حمید سائل، سرپرست گروه «سلام افغانستان»، با تکیه بر سرکوب کامل موسیقی در افغانستان اظهار داشت: باآنکه موسیقی فولکلور این کشور از بین نرفته، اما قوانین حکومت جدید آنرا به صورت کامل ممنوع کرده و هنرمندان با برخوردهای خشونت آمیز مواجه می شوند.
به گزارش ال مور به نقل از ایسنا، حمید سائل، سرپرست گروه «سلام افغانستان»، در حاشیه چهل ویکمین جشنواره موسیقی فجر درجمع خبرنگاران اظهار داشت: در این اجرا، آثاری با سازهای رباب، دوتار و طبل اجرا شد. احمد هاشمی به عنوان نوازنده طبلا و احمد هاشمی سرشار به عنوان آوازخوان، گروه را همراهی کردند و استاد حاجی زاده در این اجرا حضور داشت.
او اضافه کرد: قطعات اجراشده شامل موسیقی فولکلور چند استان افغانستان و همین طور آثاری مختص ولایت هرات بود. این اجرا در واقع تلاشی برای ایجاد و نمایش ارتباطات موسیقایی میان ایران و افغانستان به شمار می رفت و امیدواریم مورد پسند مخاطبان قرار گرفته باشد.
سائل ضمن اشاره به حضور گروه «سلام افغانستان» در بخش بین المللی جشنواره اظهار داشت: در این بخش، آثاری از کشورهای مختلف با هدف دیپلماسی فرهنگی اجرا شد. با عنایت به شرایط موجود، همه به خوبی درک می کنند که جشنواره نمی تواند با تمام ظرفیت بزرگ خود برگزار شود، اما همین که روزنه ای حتی اگر کوچک و در حد یک ساعت یا نیم ساعت برای برگزاری وجود دارد، خود منبع امیدی برای اهالی موسیقی و هنر است و نشان میدهد که موسیقی بازهم زنده نگه داشته می شود.
او افزود: برای ما و گروه هایی که اجرا می کنند، همین استمرار کارها افتخار بزرگی است و خوشحالیم که چنین فرصت هایی بازهم وجود دارد.
سرپرست گروه «سلام افغانستان» درباره ی اشتراکات موسیقایی ایران و افغانستان توضیح داد: در قطعات و اشعاری که اجرا کردیم، بر پیوندهای عمیق فرهنگی و تاریخی میان ایران و افغانستان تاکید داشتیم. از اشعار شاعران معاصر ایران و افغانستان استفاده شده و تلاش نموده ایم وجه مشترک فرهنگی میان دو کشور حفظ شود. آهنگسازی ها به شکل مشترک با دوستان ایرانی انجام شده و در چارچوب همنوازی، سرود و ترانه به اجرا درآمده است.
او اضافه کرد: برخی سازهای ما با یکدیگر متفاوت اند؛ بعنوان مثال رباب ایرانی و رباب افغانی از نظر ظاهری و حتی در شیوه نواختن تفاوت هایی دارند. بعضی از سازهای ما نیز با موسیقی هند اشتراک دارند، اما موسیقی ایران و افغانستان از گذشته های دور ریشه های تاریخی مشترکی داشته و ما همیشه تلاش نموده ایم این میراث حفظ شود؛ چونکه جامعه به موسیقی نیاز دارد و موسیقی می تواند حتی برخی مسایل مرزی و فرهنگی را از میان بردارد.
سائل ضمن اشاره به شعرهای مورد استفاده در اجراها بیان کرد: مردم ایران از اشعار حافظ، سعدی، خیام و استاد شهریار بهره می برند و ما نیز در کنار این شاعران، از اشعار مولانا و دیگر شاعران افغانستان استفاده می نماییم. خیلی از آهنگ های افغانی بر پایه اشعار ایرانی تولید شده اند و در مقابل، اشعار شاعران افغانستان نیز در ایران مورد توجه، علاقه و تشویق قرار گرفته اند. ما تلاش می نماییم این پیوندها همیشه حفظ شود.
وی در ادامه به سابقه فعالیتهای این گروه اشاره نمود و اظهار داشت: ما همیشه به عنوان اتحادیه هنرمندان افغانستان فعالیت داشته ایم. قبل از انقلاب و با وقوع جنگ ها و مهاجرت ها، خیلی از هنرمندان به ایران آمدند. خود من حدود ۴۲ سال پیش به ایران مهاجرت کردم و از سال ۱۳۶۵ فعالیتهای هنری ام را در ایران شروع کردم. در همان سال، گروه «سلام افغانستان» را تأسیس کردیم.
سائل اضافه کرد: در آن زمان گروه تنها پنج عضو داشت، اما امروز تعداد اعضا به حدود ۴۰ تا ۵۰ نفر رسیده است. گروههای کوچک تری در چارچوب گروههای چهار، پنج یا هشت نفره داریم که در نقاط مختلف اجرا می کنند و تلاش نموده ایم در بیشتر شهرهای ایران مشارکت پررنگ داشته باشیم.
او ضمن اشاره به ارتباط گسترده این گروه با هنرمندان ایرانی اظهار داشت: خیلی از هنرمندان مشهد، اصفهان، شیراز و تهران و حتی هنرمندان صدا و سیما و خانه موسیقی ما را می شناسند. آشنایی ها و همکاریهای مشترک زیادی میان ما وجود دارد.
سرپرست گروه «سلام افغانستان» درباره ی وضعیت موسیقی در افغانستان نیز خاطرنشان کرد: هیچ کدام از ما نمی خواهیم موسیقی فولکلور افغانستان از بین برود. چیزی از موسیقی از بین نرفته، اما قوانینی که حکومت جدید وضع کرده، همه چیز را ممنوع کرده است. موسیقی بطور کامل سرکوب شده و حتی اگر صدای سازی شنیده شود، با برخوردهای خشونت آمیز مواجه می شوند؛ سازها را می شکنند و هنرمندان را تحقیر می کنند. این رفتارها نه انسانی است و نه حتی در شریعت چنین چیزی وجود دارد.
او تاکید کرد: موسیقی نیاز جامعه است و هر جامعه ای به موسیقی نیاز دارد. با موسیقی میتوان فرهنگ سازی کرد و نمی توان آنرا کنار گذاشت. همان گونه که مردم ایران به موسیقی نیاز دارند، مردم افغانستان نیز به آن نیازمندند.
خلاصه اینکه با توجه به شرایط موجود، همه به خوبی درک می کنند که جشنواره نمی تواند با تمام ظرفیت بزرگ خود برگزار شود، اما همین که روزنه ای حتی اگر کوچک و در حد یک ساعت یا نیم ساعت برای برگزاری وجود دارد، خود منبع امیدی برای اهالی موسیقی و هنر است و نشان میدهد که موسیقی بازهم زنده نگه داشته می شود. این رفتارها نه انسانی است و نه حتی در شریعت چنین چیزی وجود دارد. او تصریح کرد: موسیقی نیاز جامعه است و هر جامعه ای به موسیقی نیاز دارد.
منبع: ال مور
این مطلب را می پسندید؟
(0)
(0)
تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات کاربران عزیز ال مور در مورد این پست
نظر شما در مورد این مطلب ال مور
نام:
ایمیل:
نظر شما:
سوال:
= ۲ بعلاوه ۴