برنامه نویسان از مشكلاتشان گفتند
400 ساعت خاموشی برنامه نویسی را از یادمان برد!
به گزارش ال مور، «ان شاءالله امروز یا فردا»، این جمله را هر بامداد می خوانم و لبخند تلخی می زنم. حالا ۴۰۰ ساعت می گذرد و من هنوز حتی نمی توانم یک پکیج ساده نصب کنم. نه GitHub دارم، نه Stack Overflow، نه مستندات. فقط یه لپ تاپ خاموش باقیمانده است و احساس این که دارم فراموش می کنم چه کسی بودم! اینها درد و دل یک برنامه نویسی است که اینروزها به او سخت می گذرد.
به گزارش ال مور به نقل از ایسنا، هر روز بامداد یک رسانه می گوید اینترنت وصل می شود، بعدازظهر رسانه ی دیگری تکذیب می کند. وزارت ارتباطات می گوید دستوری دریافت نکرده، از آن طرف رسانه ی دیگری اصرار دارد که ابلاغ گردیده. بعد، یک معاون به خاطر گفتن «امیدوارم یکی دو روز دیگه» عزل می شود و ما هزاران برنامه نویس ایرانی، در بین این چرخه و وعده ها، به فراموشی سپرده می شویم.
به این دلیل، این نوشتار از زبان کسانی ست که اینترنت برایشان فقط توییت زدن یا پست گذاشتن نیست. از آنهایی که بدون دسترسی به GitHub نمی توانند کد بخوانند، بدون Stack Overflow نمی توانند مشکلاتشان را حل کنند، بدون npm نمی توانند پروژه بسازند. از آنهایی که سال هاست همه چیزشان را روی این حرفه گذاشتند و حالا در تاریک ترین خاموشی دیجیتال تاریخ ایران، درحال از دست دادن همه چیزشان هستند.
اینروزها همه از خاموشی فروشگاه های اینترنتی حرف می زنند. از ضررهای شرکتها. از قطع ارتباطات. اما هیچکس هنوز نگفته است که هزاران برنامه نویس ایرانی بالاتر از ۴۰۰ ساعت است در بلاتکلیف ترین حالت ممکن قرار دارند. هیچکس خبر ندارد که ما به GitHub، به مخازن لینوکس، npm، pypi، به پروژه های مختلف دسترسی نداریم. به گوگل کولب، هاگینگ فیس و دیگر منابع و سایت ها دسترسی نداریم و این موارد هیچ مشابه یا نسخه ی بومی در ایران ندارد.
خیلی ها فکر می کنند اینترنت بین الملل یعنی فقط ارسال پیام، گذاشتن پست، سرچ کردن. اما برای ما - برنامه نویس ها، طراحان، متخصصان فناوری - اینترنت یعنی چیز دیگری. یعنی دسترسی به دانش جهانی. یعنی توانایی حل مشکل. یعنی امکان یادگیری مداوم و حالا بالاتر از ۴۰۰ ساعت است که هیچکدام از این ها وجود ندارد.
این جمله ها را تنها من ننوشتم. از همان روزهای اولین خاموشی، وقتی یکی از بلاگ های فارسی زبان را که از معدود راه های ارتباطی باقیمانده برای اهالی این حوزه بود می خواندم، دردهای مشترکی را خواندم که یک دغدغه را فریاد می زدند.
یک برنامه نویس نوشته است: «چند روزه که از هر سوراخی دارم استفاده میکنم برای یادگیری و ادامه ! اما نمی دونم تا کی میتونم ! نمیتونم یه روز بدون یادگیری یا حتی مرور مطالب رو تصور کنم خیلی جالبه حتی چند روزه که قهوه نخوردم ! چون انگیزه ای واسه بیدار موندن ندارم!
انگاری که زمان متوقف شده ! و تو خلا گیر کردیم ! کم کم داره یادم می ره چکاره بودم ! دارم فراموش میکنم کی ام! می خوام برگردم به گذشته نه به خاطر این که تصمیم دیگه ای بگیرم به خاطر اینکه از این مدت بهتر استفاده کنم و بیشتر لذتشو می بردم !»
یکی دیگر از برنامه نویس ها، نوشت: «تعدیلی چندین هزار برنامه نویس، مهندس دوآپس، متخصص شبکه رو نمیشه ساده ازش گذشت. شرکتی که برپایه ارتباطات بین الملل کار می کنه رو باید چیکار کنیم؟ با این شرایط قراره بسیاری شرکتها تعطیل بشن، نیروهارو تعدیل کنن و این یعنی نیروی کار زیاد میشه و به بازار کار فشار میاره. کارفرما هم فرصت رو غنیمت میشمره و به فکر سواستفاده از کارمند میافته. تازه اگه کاری باقی بمونه.»
و فرد دیگری از اهالی حوزه ی نرم افزار ایران با یادآوری این که هیچکس خبر ندارد که برنامه نویس ها به گیت و گیت هاب دسترسی ندارند، به مخازن لینوکس، npm، pypi به پروژه های مختلف دسترسی ندارند، نوشت: «هیچ انجمن برنامه نویس فعالی وجود ندارد. هیچ موتور جستجوی به روزی وجود ندارد. هیچ دسترسی به داکیومنت های برنامه نویسی وجود ندارد. هیچکس خبر ندارد که این چقدر فاجعه بزرگیست!
برای آنهایی که سال هاست چشم و دست و فکر و حوصله شان را خرج کدنویسی و ساخت چیزهایی که حالا همه می توانند از آنها بهره گیرند کرده اند، این وضعیت درستی نیست. برای آنهایی که به یادگیری اعتیاد دارند. به ساختن اعتیاد دارند. به حل کردن مشکلات اعتیاد دارند. این اصلا وضعیت درستی نیست.
امیدوارم این دلنوشته آنقدر دست به دست بشود. آنقدر خوانده بشود. تا بالاخره اینروزها بگذرد و این محدودیت ها برای قشری که آزارشان فقط به دکمه Enter کیبوردشان می رسد، برداشته شود...!»
یکی از شرکتهای درخواست خودرو در ایران، اخیراً در اطلاعیه ای اخطار داد که درخواست های کاربران ۸۰ درصد کم شده و اعلام نمود که ادامه این وضعیت می تواند به فرار مغزها منجر شود و اکوسیستم فناوری کشور را کوچک کند، ضربه ای که مستقیماً به بیشتر از ۱۰ هزار کارمند مستقیم و میلیونها نفر غیرمستقیم وارد می شود.
این درحالی است که اقتصاد دیجیتال ایران بین ۶ تا ۶.۵ درصد تولید ناخالص داخلی را تشکیل می دهد، معادل ۲۷ تا ۲۹ میلیارد دلار سالانه. با قطعی اینترنت، این بخش بطور کامل از چرخه اقتصاد خارج شده است.
برآوردهای مختلف از میزان خسارت روزانه این قطعی، رقم های متفاوتی را نشان می دهند. سازمان نظارتی NetBlocks تخمین می زند که هر روز قطعی اینترنت بالاتر از ۳۷ میلیون دلار برای ایران هزینه دارد، در صورتیکه معاون وزارت فناوری اطلاعات ایران، احسان چیت ساز، رقم روزانه را بین ۲.۸ تا ۴.۳ میلیون دلار اعلام نموده است.
اما این آمار فقط قسمتی از داستان است. وزیر ارتباطات ایران، ستار هاشمی، صراحتاً اعلام نموده که معیشت بالاتر از ۱۰ میلیون ایرانی مستقیماً به فضای مجازی گره خورده است. حدود ۸۳ درصد از کسب وکارهای آنلاین ایران از پلت فرم هایی مانند اینستاگرام، واتساپ و تلگرام برای فروش استفاده می کنند؛ همان پلت فرم هایی که حال در دسترس نیستند.
اما برای اهالی حوزه ی فناوری، ضرر فراتر از اعداد است. این درباره ی توانایی برنامه نویسان برای دسترسی به مخازن، منابع و ابزارهای ضرورت دارد. این درباره ی استارتاپ هایی است که سال ها روی ایده هایشان کار کرده اند و حالا به علت عدم دسترسی به سرورها و مشتریان بین المللی درحال فروپاشی هستند. این درباره ی مهاجرت نیروی متخصصی است که امکان دارد دیگر نتوانند در داخل کشور کار کنند.
در پایان، این روزها مهم ترین خواسته ی خیلی از افراد متخصص، خصوصاً هزاران برنامه نویس، طراح، توسعه دهنده و متخصص فناوری ایران، از آنهایی که تصمیم می گیرند نه امتیازی متمایز است و نه اینترنت سفید یا اینترنت طبقاتی. فقط این است که بتوانند به کارشان ادامه دهند. می خواهند فراموش نکنند که مهندس کامپیوتر، برنامه نویس و... بودن یعنی چه. حالا بالاتر از ۴۰۰ ساعت گذشته و آنها هنوز منتظرند که «ان شاءالله امروز یا فردا» به «امروز» تبدیل گردد. چونکه سال ها وقت گذاشتند تا این مهارت ها را یاد بگیرند. سال ها تلاش کردند تا این صنعت را بسازند و حالا انگار دارند همه چیز را از دست می دهند، نه به خاطر جنگ، نه به خاطر تحریم، بلکه به خاطر یک دکمه قطع که هیچکس آنرا وصل نمی کند!
به طور خلاصه، از آنهائیکه بدون دسترسی به GitHub نمی توانند کد بخوانند، بدون Stack Overflow نمی توانند مشکلاتشان را حل کنند، بدون npm نمی توانند پروژه بسازند. حدود ۸۳ درصد از کسب وکارهای آنلاین ایران از پلتفرم هایی مانند اینستاگرام، واتساپ و تلگرام برای فروش استفاده می کنند؛ همان پلتفرم هایی که حال در دسترس نیستند. حالا بالاتر از ۴۰۰ ساعت گذشته و آنها هنوز منتظرند که ان شاءالله امروز یا فردا به امروز تبدیل گردد.
این مطلب را می پسندید؟
(0)
(0)
تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات کاربران عزیز ال مور در مورد این پست
نظر شما در مورد این مطلب ال مور
نام:
ایمیل:
نظر شما:
سوال:
= ۸ بعلاوه ۲