داستانی از یک دورهمی مردانه در تهران!

ال مور: تجربه‌ی برگزاری هم زمان چند رویداد تخصصی، از رقابت و نمایشگاه تا سرمایه گذاری و بازیهای جدی، امسال در قالب «هفته بازی» زیر یک سقف جمع شده تا تصویری فشرده از صنعت بازی ایران ارایه دهد؛ تصویری که در عین پویایی گروههای جوان، نشانه هایی از چالش های قدیمی این حوزه را هم نمایان می کند.

به گزارش ال مور به نقل از ایسنا، سوله های مجاور برج میلاد، محل برگزاری بخش نمایشگاهی رویداد «هفته بازی؛ هفت خوان» است. این بخش که از بامداد روز پنج شنبه ۲۳ بهمن ماه شروع به کار کرد و تا ۲۹ بهمن ماه ادامه دارد، در سه سالن مجزا میزبان بالاتر از ۵۹ غرفه ی بازی سازی است؛ فضایی که در امتداد برگزاری مجموعه رویدادهای «هفته بازی؛ هفت خوان» شکل گرفته که به قول برگزارکنندگان آن تلاش دارد با تجمیع چند برنامه تخصصی، تصویری فشرده از زیست بوم بازی ایران عرضه نماید و یک هفته کامل شهر را با «بازی» درگیر کند؛ هدفی که البته به نظر نمی رسد آنچنان که باید محقق شده باشد.

یک رویداد تقریباً مردانه!

در بدو ورود، تمرکز جمعیت بالاتر از هر چیز بر غرفه های تجربه ی بازی جلب توجه می کند. بازی سازان جوان در کنار آثارشان ایستاده اند و مخاطبان عموما نوجوان و جوان مشغول بازیهای آنها هستند. خانواده هایی هم در بین جمعیت دیده می شوند که همراه فرزندان خود به تجربه بازی ها، چه دیجیتال و چه فیزیکی، مشغول اند؛ حضوری که نشان میدهد کارکرد ترویجی جشنواره همچنان برقرار است. هرچند ترکیب جمعیتی، به وضوح مردانه بودن این رویداد و استقبال کمتر خانم ها از آنرا به رخ می کشد. تصویری که حداقل در فضای میدانی جشنواره، با روایت هایی که قبل تر از افزایش حضور و مشارکت زنان در حوزه بازی مطرح می شد، هم خوان به نظر نمی رسد.
راهروهای سالن ها به شکل منظم غرفه بندی شده و هر گروه کوشیده با طراحی بصری مستقل، هویت اثر خودرا برجسته کند. با این وجود، ترکیب استودیوهای حاضر تفاوت محسوسی با دوره های پیشین دارد. حضور شرکت های باسابقه ی این صنعت کمرنگ تر است و بخش قابل توجهی از غرفه ها به استودیوهای نوپا و گروههای جوان اختصاص یافته؛ موضوعی که فعالین حاضر، آنرا بی ارتباط با شرایط اخیر کشور نمی دانند.

انگار یک بازیِ حقیقی است!

تمرکز جمعیت بالاتر از هر چیز بر بازیهای رقابتی و هیجانی است؛ غرفه هایی که تجربه بازیهای چندنفره، مسابقه ای، VR و... عرضه می کنند، شلوغ تر هستند. بازیکنان، چه در چارچوب رقابتهای فوتبالی و چه در دیگر بازیهای دونفره و گروهی، با حساسیت نتیجه هر دور را دنبال می کنند و همین حساسیت، صداهای تشویق مقطعی آنها در نقاط مختلف سالن را بلند می کند؛ تشویق هایی که گاه با واکنش های جمعیِ دوستان و همراهان بازیکنان همراه می شود و لحظاتی شبیه به فضای تماشای یک مسابقه ی حقیقی و زنده را تداعی می کند. این صداها در کنار موسیقی های پرریتم برخی غرفه ها، بازدیدکنندگان را به وجد می آورد.
برگزاری جشنواره ی سال جاری در چارچوب مدل «هفته بازی» طراحی شده که چند رویداد مختلف را هم زمان کنار هم جمع می کند. این مدل شامل بخش نمایشگاهی، رقابتهای بازی، رویدادهای سرمایه گذاری و... است و هدف آن از طرف برگزارکنندگان، ایجاد هم افزایی میان بخش های مختلف صنعت بازی اعلام شده است. این ترکیب سبب شده جشنواره سال جاری بالاتر از یک نمایشگاه ساده، محلی برای عرضه آثار، داوری و برقراری ارتباط میان تولیدکنندگان و سرمایه گذاران باشد.

تلاشی که بی ثمر ماند؟!

با این وجود، مشاهدات میدانی نشان میدهد این تجمیع رویدادی، لزوما به افزایش دیده شدن «بازی» و درک اهمیت آن منجر نشده است. با وجود پیشرفت کیفیت برگزاری و تنوع برنامه ها، بازتاب جشنواره در رسانه ها و مخاطبان عام کمتر از آن چیزی است که توقع می رفت بتواند سوله های عریض و طویل برج میلاد را چندین بار در طول روز پُر و خالی کند. بنظر می رسد محدودیت تبلیغات و اطلاع رسانی، بخصوص در مقایسه با سایر رویدادهای فرهنگی که در ایام گذشته برگزار گردید، سهم قابل توجهی در این مساله داشته است. هم زمان، شرایط کلی کشور و برخی موانع و ملاحظات اشخاص، سبب شد مشارکت پررنگ برخی بازی سازان و شرکت های باسابقه کم شود و توجه عمومی به بخش های مختلف جشنواره، همچون اختتامیه ها و رقابتهای تخصصی، محدود بماند. این وضعیت در کنار تلاش استودیوهای نوپا برای معرفی آثار خود، تصویری از جشنواره ای نشان میدهد که هم فرصت عرضه و تعامل را فراهم نموده و هم محدودیت های بیرونی بر دیده شدن آن اثر گذاشته است.

دغدغه های مشترک بازی سازان

در گفتگو با بازی سازان حاضر، مجموعه ای از دغدغه هایی همچون چالش های ناشی از فیلترینگ و محدودیت دسترسی به پلت فرم های انتشار، اثر تحریمها بر همکاریهای بین المللی، دشواری جذب سرمایه و کمبود تسهیلات حمایتی مطرح می شود؛ دغدغه هایی که برای همه آنها مشترک است و می گویند شاید در طول سالهای قبل کمرنگ تر شده باشد اما اصلا برطرف نشده است. خیلی از آنها اعتقاد دارند صنعت بازی، با وجود رشد نیروی انسانی و ظرفیتی که در تولید، اشتغال و فرهنگسازی دارد، هنوز در سطح سیاستگذاری اقتصادی و فرهنگی، کاملا به رسمیت شناخته نمی شود و در گیر و دار تغییرات مدیریتی فراز و فرودهای زیادی را تجربه کرده است.
در بین گفتگو با بازی سازان حاضر، یکی از پرتکرارترین مسائلی که به آن اشاره می شد، اختلالات اینترنتی و ناپایداری دسترسی بود؛ موضوعی که به قول آنها هم در فرایند بروزرسانی و پشتیبانی بازیها اختلال به وجود می آورد و هم در زمان نمایش آنلاین برخی محصولات، مشکل ساز می شود. برخی گروه ها می گفتند حتی برای دریافت بازخورد کاربران، دانلود نسخه ها یا اتصال به سرورهای خارجی با محدودیت مواجه اند؛ مساله ای که به عقیده آنها، روند معرفی و توسعه بازی را کندتر کرده و به یکی از چالش های ثابت فعالیت در این عرصه تبدیل گشته است.
البته در کنار این گله ها، برخی گروه ها از تجربه های موفق عرضه بازی خود به سرمایه گذاران و حتی جذب حمایت مالی در جریان این رویداد هم خبر می دهند؛ وضعیتی که در امتداد همان کوشش برای پیوند دادن بازی سازان جوان با سرمایه گذاران روی داده است. هرچند این نمونه ها محدود است، اما نشان میدهد مسیر اتصال تولید به سرمایه، بتدریج درحال ایجاد است و از این منظر میتوان تا حدودی امیدوار بود البته منوط به آن که این روند مستمر بوده و به همین یک هفته محدود نباشد.

کاش وعده ها روی کاغذ نماند

از طرفی حضور مسؤلان و مدیران فرهنگی در سالن ها بخشی از جریان رویداد است که سبب می شود برای دقایقی فضای نمایشگاه از شرایط عادی آن فاصله بگیرد و برخی، غرفه های خودرا رها کنند و دور مسئولِ میهمان حلقه بزنند و از چالش های خود سخن بگویند. مسئولان با همین حلقه به غرفه ها سر می زنند و با بازی سازان گفتگو می کنند و وعده هایی درباره ی حمایت و گسترش زیرساخت ها می دهند؛ وعده هایی که بازی سازان امیدوارند این دفعه صرفاً روی کاغذ نماند و واقعاً عملی شود.

هنوز با روزهای طلایی فاصله داریم

در نگاه کلان، جشنواره سال جاری را میتوان ادامه تلاشی دانست که بعد از فروکش کردن محدودیت های کرونایی برای احیای زیست بوم بازی شروع شد. وقفه سالهای کرونا و بعد از آن اتخاذ سیاستهای نادرست، رویدادهای حوزه ی بازی را کم رونق یا متوقف کرده بود و مدل «هفت خوان» تلاشی برای برگرداندن این رونق محسوب می شد. با این وجود، شواهد میدانی نشان میدهد برگشت به سطح مشارکت و دیده شدنِ قبل از کرونا، بخصوص اواسط دهه ۹۰، هنوز بطور کامل محقق نشده است.
ترکیب جشنواره، بالاتر از آن که نشان دهنده یک صنعت بالغ باشد، بازتاب ظرفیتهای درحال ایجاد آن است؛ گروههای جوان، ایده های متنوع و تلاش و ممارست آنها برای یافتن مسیرهایی که بتوانند سریع تر موانع را کنار بزنند و بالاخره کسی از سطوح بالاتر مدیریتی آنها را جدی بگیرد. در مقابل، خلأ مشارکت فعال برخی بازی سازان و استودیوهای بزرگ و باسابقه، چالش های این صنعت را به رخ می کشد و نشان میدهد برای دوام آوردن در این حوزه ی همزمان فرهنگی و صنعتی، باید سختی های زیادی را به جان خرید.
علیرغم این دوگانگی اما هیجان، امید و نگاه های مشتاق برای عرضه یک محصول و قانع کردن بازدیدکنندگان برای نصب آن بر موبایل نخستین چیزی است که اینروزها زیر سایه ی برج میلاد در جریان است. مخاطبان بازی می کنند، گروه ها بازخورد می گیرند و گفتگو می کنند و همین پویایی، کارکرد اصلی رویداد را حفظ نموده است؛ هرچند که این جشنواره نتواند یادآور روزهای طلایی اواسط دهه ۹۰ و عمق تمرکزی باشد که بخش های بیشتری بر حوزه بازی سازی داشتند.

تصویری دووجهی در سایه ی اقتضائات زمانی

در مجموع، گزارش میدانی از یازدهمین جشنواره بازیهای ویدئویی ایران، تصویری دووجهی عرضه می دهد؛ از یک سو بهبود کیفیت برگزاری، تنوع رویدادها و حضور نسل تازه ی بازی سازان و از طرفی، محدودیت مشارکت بازی سازان بزرگ، تبلیغات کم رنگ و به دنبال آن استقبالی که متناسب با محل، زمان برگزاری و تجمیع ۵ رویداد همزمان نیست. این تصویر نشان میدهد مسیر احیای کامل زیست بوم بازی، باآنکه شروع شده، اما همچنان نیازمند تقویت زیرساخت های حمایتی، رسانه ای و اقتصادیست. البته در کنار همه ی این ها میتوان درصدی را هم به بدشانسی زمانی مرتبط دانست و این که شاید اگر اقتضائات زمانی دامن گیر این حوزه نشده بود، ماجراها طور دیگری پیش می رفت!

منبع: ال مور

1404/11/28

14:49:54

0.0 / 5

تگهای خبر: اینترنت , تبلیغات , تسهیلات , توسعه

این مطلب را می پسندید؟

(0)