گواهی های انسانی ، ۳۴

مدیریت یا زبان آوری؟

ال مور: تورم زبانی فقط مخاطب خبر را گمراه نمی نماید. وقتی دستگاهها به این زبان عادت کنند، فاجعه هم رخ می دهد، کسانی جلسه را جای تصمیم، اعلام تصمیم را جای اجرا، و انتشار خبر را جای نتیجه خواهند نشاند.

یادداشت مهمان، کورش علیانی، فعال فرهنگی:

مسئولی از طراحی مسیر گردشگری عرفانی از شاهرود تا خوی و قونیه آگاهی داده است. وی در همان خبر از کریدور گردشگری هم سخن گفته است. خبر را که می خوانیم، تنها چیزی که می بینیم کنار هم گذاشتن چند شهر و چند نام مشهور تاریخ عرفان است. اما نمی گویند چه کار نوینی انجام داده اند که پیش از این کسی انجام نداده بوده است.
وصل کردن چند نقطه روی نقشه، آن هم با زبان و نه حتی پونز طراحی مسیر گردشگری نیست. مسیر گردشگری باید برای مسافر تجربه ای مشخص بسازد. باید او بداند چرا این راه را انتخاب می کند، در هر ایستگاه چه ببیند، چه گونه سفر کند و چه خدماتی بگیرد. کریدور گردشگری هم نام دیگری برای مسیر گردشگری نیست. کریدور می تواند به پیوند زیرساخت ها، خدمات، کسب وکارها، و جریان توریست در یک پهنه اشاره کند. در خبر مشخص نیست چه چیزی این دو عنوان را از هم جدا می کند.
این فرض که مسیر گردشگری ای طراحی نموده باشند، هم پرسش دیگری پیش روی ما می گذارد: طراحی مسیر گردشگری چرا باید خبر یک مقام بلندپایه حاکمیتی باشد؟ این کار یک مؤسسه گردشگریست که مقصدها را انتخاب نماید، و برنامه سفر بچیند و عرضه نماید. کار حاکمیت برداشتن موانعی است که از توان آن مؤسسه بیرون است. آن وقت است که می توان پرسید دولت در این بین چه گرهی باز کرده است.
این نمونه ای از تورم زبانی در مدیریت است. چند کلمه مهیج و ظاهراً تخصصی را به هم می چسبانند و جمله ای می سازند که از بزرگی کاری خبر می دهد، بی آن که بزرگی یا حتی ماهیت آن کار را نشان بدهد. «مسیر» حس حرکت می دهد، «کریدور» حس توسعه، و «عرفان» رنگ فرهنگ. اما تداعی واژگانی، مدیریت نیست.
ممکن است پشت این خبر برنامه ای دقیق باشد؟ نمی دانیم. همین ندانستن مهم می باشد. نقد متوجه شخص نیست؛ متوجه یک شیوه ی مدیریت است، مدیریت با گفتار که به مخاطب امکان نمی دهد میان فکر اولیه، تصمیم، برنامه، اقدام، و موفقیت فرق بگذارد. جایگاه مسؤلان با نقد کاهش نمی یابد. مسئول خادم مردم و در جایگاه پاسخگویی است، هرچه مسئولیت بالاتر، انتظار دقت در سخن هم بیشتر.
تورم زبانی فقط مخاطب خبر را گمراه نمی نماید. وقتی دستگاهها به این زبان عادت کنند، فاجعه هم رخ می دهد، کسانی جلسه را جای تصمیم، اعلام تصمیم را جای اجرا، و انتشار خبر را جای نتیجه خواهند نشاند. رسانه هم خواه ناخواه این زنجیره را تقویت می کند و سر انجام مردم با انبوهی از خبرهای بزرگ درباره ی تغییرات نامعلوم رو به رو می شوند. در این وضع، هم سنجش عملکرد دشوار می شود و هم اعتماد به گزارشات حقیقی کمتر.
مدیر لازم نیست با کلمات به کارش عظمت بدهد. کافی است روشن بگوید چه مساله ای وجود داشت، با عدد بگوید چه حجم از مانع را برداشت، و مردم چه بهره ای بردند. اگر پاسخی برای این پرسش ها نداریم، نشان میدهد هنوز خبر بزرگی نداریم؛ هر قدر هم واژه های بزرگی به کار ببریم.
این دقت، سخت گیری بی مورد نیست. مردم حق دارند بدانند مسؤلان با اختیار، بودجه، و زمان ایران و ایرانیان چه می کنند. پاسخ این پرسش را باید در حقیقت پیدا کرد، نه در واژه های پر زرق و برق.

به طور خلاصه، باید او بداند چرا این راه را انتخاب می کند، در هر ایستگاه چه ببیند، چه گونه سفر کند و چه خدماتی بگیرد. رسانه هم خواه ناخواه این زنجیره را تقویت می کند و سر انجام مردم با انبوهی از خبرهای بزرگ درباره ی تغییرات نامعلوم روبه رو می شوند.

منبع: ال مور

1405/07/20

13:02:35

0.0 / 5