گواهی های انسانی، ۷۲
آگاهی رنج نیست
به گزارش ال مور، اعتراض به کیفیت غذا حق دانشجو است. اما حق اعتراض، هیچ گاه مجوز نابود کردن چیزی نیست. پرت کردن آن به طرف کسی که در تهیه اش نقشی ندارد، دیگر اعتراض نیست؛ تحقیر یک انسان است.
یادداشت مهمان، کورش علیانی، فعال فرهنگی:
در ویدئویی از غذاخوری یک دانشگاه، دانشجویانی به کیفیت غذا اعتراض می کنند. سینی ها را بر زمین می ریزند و غذا را به طرف نیروی خدماتی ای پرت می کنند که خم شده و مشغول جمع کردن همان غذاها است. اطرافشان عده ای سوت می زنند، کف می زنند و شادی می کنند. صحنه چنان است که گویی قهرمانان نبردی بزرگ پیروز شده اند. اما پیروزی بر چه کسی؟ بر غذا؟ بر کارگری که باید زمین را تمیز کند؟ کسی هم نگران نیست که این کارگر بعد از پایان هیاهو باید با تن خسته و روحی زخمی بی هیچ سهمی از این نمایش، رد آنرا پاک کند.
اعتراض به کیفیت غذا حق دانشجو است. اما حق اعتراض، هیچ گاه مجوز نابود کردن چیزی نیست که برای تولیدش آب و خاک و انرژی و کار انسانی مصرف شده است. آن هم در کشوری درگیر جنگ و تحریم که امنیت و تأمین خوراکش حاصل تلاش بی وقفه مردمی زحمت کش است. می توان غذا را نپسندید و پیرامونش توضیح خواست. اما پرت کردن آن به طرف کسی که در تهیه اش نقشی ندارد، دیگر اعتراض نیست؛ تحقیر یک انسان است.
تماشای سوت و کف و جیغشان، دن کیشوت را به یادم آورد. در حمله به آسیاب های بادی گمان می کرد با غول ها می جنگد. اینان نیز گویی اژدهایی هفت سر روبه روی خود دیده اند و در نبرد با او فریاد می کشند. اما عملاً در نقطه ای که به آن خیره شده اند، نه دشمنی هست و نه جنگی. دشمن جای دیگری است. اینجا تنها غذای تلف شده و نیروی خدماتی تحقیرشده هست. هورا کشیدن، صحنه را شجاعانه نمی کند؛ این فقط صدای بلند ناهنجاری است که مانع شنیدن صداهای عقلانی تر می شود.
پدران و مادران خیلی از این دانشجویان، سختی های جنگ هشت ساله را چشیده اند یا دست کم پیرامونش از پدر و مادرهای خود شنیده اند. آنها خواسته اند فرزندانشان چنان سختی هایی را تحمل نکنند. خواسته اند زندگی برای آنان آسان تر باشد. این آرزو نه خطا بوده و نه عجیب. خطا از جایی شروع شده که آسان کردن زندگی را با حذف سختی از تربیت یکی گرفتند. به جای آن که فرزند یاد بگیرد چه چیزهایی آسان به دست نمی آیند، کوشیدند همه چیز قبل از رسیدن به او آسان شده باشد.
رنج دشوار می باشد، اما هر سختی ای رنج نیست. مسئولیت پذیرفتن دشوار می باشد، انتظار کشیدن دشوار می باشد، با کمبود کنار آمدن دشوار می باشد، و جبران اشتباه دشوار می باشد. همین دشواری ها به آدم یاد می دهند که جهان فقط جهت آسایش او ساخته نشده است؛ امکانات هزینه دارند، دیگران زحمت می کشند، و خواستن چیزی با مستحق دانستن خود برای به دست آوردنش فرق دارد. شناخت سختی به معنای ستایش محرومیت نیست؛ به معنای آموختن نسبت میان خواسته و مسئولیت است.
کودکی که پدر و مادرش همیشه قبل از برخورد با مانع، مانع را از سر راهش برداشته اند، بزرگ می شود اما یاد نمی گیرد ناکامی را تحمل کند یا سهم خودرا در حل مسئله قبول کند. وقتی چیزی مطابق میلش نیست، به جای شناخت مسئول و مطالبه از او، نزدیک ترین و بی دفاع ترین آدم را هدف می گیرد. چنین رفتاری فقط ناسپاسی نیست؛ نشانه ای از شکست در آموختن زندگی مدنی است.
قرار بود نسل بعد کمتر رنج بکشند. قرار نبود دیگران را رنج بدهند.
منبع: ال مور
این مطلب را می پسندید؟
(0)
(0)
تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات کاربران عزیز ال مور در مورد این پست
نظر شما در مورد این مطلب ال مور
نام:
ایمیل:
نظر شما:
سوال:
= ۲ بعلاوه ۲