روزمرگی های شهر در قاب عکاسی از مشاهده تا ثبت حافظه شهری

ال مور: عکاسی از محیط پیرامون تنها به ثبت یک سوژه یا لحظه محدود نمی شود و می تواند جزئیاتی از سبک زندگی، فضای اجتماعی و تغییرات یک شهر را برای آینده حفظ کند

ال مور به نقل از خبرنگاران جوان: پیروز ابراهیمی جعفری، عکاس، نویسنده و پژوهشگر، درباره ی نسبت عکاسی با محیط پیرامون و زندگی روزمره اعتقاد دارد که جذابیت عکاسی لزوماً در سوژه های بزرگ و غیرمعمول نیست و یک منظره ساده، قسمتی از یک ساختمان، بازی نور و سایه یا حتی یک لحظه عادی در خیابان نیز می تواند حرفی برای گفتن داشته باشد.
او درباره ی اهمیت نوع نگاه عکاس به سوژه های روزمره اظهار داشت: «چیزی که برای من اهمیت دارد، نوع نگاه به این اتفاق های ساده است. فکر می کنم خیلی از زیبایی هایی که هر روز از کنارشان عبور می نماییم، به سبب تکرار دیگر به چشممان نمی آیند و عکاسی فرصتی است برای باردیگر دیدن آنها.»
جعفری درباره ی چگونگی انتخاب یک تصویر در فضای شهری نیز توضیح داد: «معمولاً یک اتفاق مشخص وجود ندارد. گاهی نور، ترکیب بندی، رنگ، فرم یک ساختمان یا حتی قرار گرفتن ابرها در آسمان سبب می شود مکث کنم. بعضی وقت ها هم یک لحظه کاملا ساده، به سبب حسی که به من منتقل می کند، توجه من را جلب می کند.»
این عکاس درباره ی معنای عناصر محیط پیرامون اظهار داشت: «هر عنصر می تواند قسمتی از روایت اجتماعی و فرهنگی یک جامعه باشد. یک ساختمان قدیمی، یک دیوار، تابلوی یک مغازه، شیوه حضور آدم ها در خیابان یا حتی یک فضای خالی، می تواند نشانه ای از سبک زندگی، خاطرات جمعی و تغییراتی باشد که در جامعه و شهر اتفاق افتاده است.»
او درباره ی جایگاه شهر در عکس هایش نیز بیان کرد: «در تصاویر من، شهر صرفا پس زمینه نیست؛ خودِ شهر یکی از شخصیت های اصلی تصویر است. معماری، نور، بافت خیابان ها، فرسودگی یا نوسازی بناها، حضور و غیاب آدم ها و حتی فاصله میان فضاهای قدیمی و جدید، برای من حامل معنا هستند.»
جعفری درباره ی نقش عکاسی در ثبت حافظه شهری اظهار داشت: «به نظر من عکاسی امروز یکی از مهم ترین ابزارهای ثبت حافظه شهری است. شهرها دائماً درحال تغییرند؛ ساختمان ها تخریب می شوند، خیابان ها تغییر شکل می دهند و حتی جزئیاتی که شاید در لحظه برای ما عادی باشند، چند سال بعد دیگر وجود نداشته باشند.»
او درباره ی تبدیل شدن عکس به سندی از یک دوره شهری توضیح داد: «عکاس همیشه با قصد ثبت تاریخ وارد خیابان نمی گردد. ممکنست در جست وجوی یک قاب، نور یا یک اتفاق ساده باشد، اما همان تصویر بعدها به سندی از یک دوره شهری تبدیل گردد.»
بگفته جعفری، عکس علاوه بر موضوع اصلی خود، اطلاعات دیگری از زمانه ای را که در آن ثبت شده در خود نگه می دارد. او در اینباره اظهار داشت: «عکس، علاوه بر موضوع اصلی خود، معماری، تابلوها، خیابان ها، پوشش مردم، خودرو ها، سبک زندگی و حتی فضای اجتماعی آن زمان را نیز ثبت می کند.»
او درباره ی مرز میان مشاهده و دخالت در عکاسی از آدم ها و فضاهای روزمره نیز اظهار داشت: «سعی می کنم تا حد امکان در اتفاقی که درحال رخ دادن است دخالت نکنم و اجازه بدهم لحظه طبیعی خودش را پیدا کند.» جعفری احترام به حریم و شخصیت افراد را در این نوع عکاسی مهم دانست و تاکید کرد که ترجیح می دهد تصویر حاصل یک مشاهده باشد، نه اتفاقی که صرفا برای ساختن یک تصویر بوجود آمده است.
جعفری درباره ی نسبت زیبایی بصری و حقیقت در عکس نیز اظهار داشت: «گاهی یک تصویر به سبب واقعیتی که ثبت می کند پرارزش است، حتی اگر در نگاه اول زیبا نباشد. با این وجود، به ترکیب بندی، نور و کیفیت بصری هم توجه دارم. برای من مهم می باشد که عکس هم چیزی برای دیدن داشته باشد و هم چیزی برای فکر کردن.»
او در آخر درباره ی تفاوت دیدن عادی با نگاه عکاس توضیح داد: «همه ما می بینیم، اما عکاس تلاش می کند کمی بیشتر ببیند. یک اتفاق معمولی را از زاویه دیگری بررسی کند، نور و فرم آنرا ببیند و به این فکر کند که اگر این لحظه ثبت گردد، چه چیزی از آن باقی خواهد ماند.»
یکی از آثار پیروز ابراهیمی جعفری در نمایشگاه گروهی «همین حوالی» به نمایش درآمده است.

1405/07/15

10:53:54

0.0 / 5