گواهی های انسانی، ۷۳

تیغه دوم قیچی

تیغه دوم قیچی به گزارش ال مور، یک ضربه را دشمن با موشک به تولید دارو می زند، ضربه دیگر را نظام تبلیغاتی با جهت دادن به مصرف دارو. استقلال فقط توان ساختن دارو نیست؛ توان تشخیص این هم هست که چرا و برای چه دارویی می خواهیم.



یادداشت مهمان، کورش علیانی، فعال فرهنگی:

در نیمه نخست سال جاری، ایرانیان ۲۸۴۰۰ میلیارد تومان داروی حاوی تیرزپاتاید خریده اند؛ ماده ای که اسپارتینا یکی از اسامی تجاری آنست. این رقم، ۷٫۱ درصد کل بازار دارویی کشور است. یعنی از هر صد تومان فروش دارو، بالاتر از هفت تومان به یک ماده مؤثره گروهی از داروها اختصاص یافته است. این عدد در کشوری که دشمن کارخانه های داروسازیش را بمباران کرده، فقط یک خبر اقتصادی نیست.
در حملات آمریکا و اسرائیل، توفیق دارو، تولیدکننده مواد اولیه داروهای بیمارستانی و ضدسرطان، هدف موشک قرار گرفت. به انستیتو پاستور ایران نیز مستقیماً حمله کردند. گزارش ها از خسارت به ده ها مجموعه دارویی حکایت داشتند. کارخانه ای را که تخریب شده باید بازسازی کرد، خط تولیدی را که از کار افتاده باید باردیگر راه انداخت و نیاز بیمارانی را که چشم به دارو دارند باید تامین کرد. در چنین وضعی، مصرف منابع سلامت اهمیت بیشتری دارد.
چاقی خطرآفرین است. اما آیا هرکس از چاقی بیزار است، خطرهای آنرا می شناسد؟ صنعت تبلیغات سال ها است تصویری معین از بدن زیبا می سازد و آنرا به معیار مقبولیت بدل می کند. در این تصویر، بدن انسان نه موجودی زنده با نیازهای پیچیده، که شیئی برای نمایش و قضاوت است. کسی که چنین تصویری را پذیرفته، ممکنست از چاقی بیزار باشد، بی اینکه چیزی از سلامت بداند. او نمی خواهد سالم تر زندگی کند؛ می خواهد به تصویری که دیده شبیه تر شود.
از همین جا بازار وارد می شود. ابتدا نارضایتی از بدن تولید می شود، بعد راهکار فروخته می شود. داروی گران قیمت می تواند جای تغییر عادت های زندگی را بگیرد. حتی نسخه ی پزشک هم به تنهایی ثابت نمی کند که خواسته ی بیمار از شناخت پزشکی شروع شده است. پزشک نیز وقتی زیر فشار بازار زیبایی قرار بگیرد، ممکنست به مجری خواسته ای تبدیل گردد که تبلیغات ساخته است. کسی که واقعا دغدغه ی سلامت دارد، برای شبیه شدن به تصویر تبلیغاتی تن به چنین چاره ای نمی دهد.
نکته طبقاتی ماجرا هم چشم گیر است. خیلی از مردم توان پرداخت بهای چنین داروهایی را ندارند. مشتریان برخوردار، پول بیشتری دارند؛ اما آیا به همان نسبت آموخته تر نیز هستند؟ دهک بالای درآمد الزاماً دهک بالای آگاهی نیست. گاهی ثروت فقط این امکان را فراهم می آورد که فرد، گران ترین شکل پیروی از تبلیغات را انتخاب نماید.
رقم ۲۸ هزار و ۴۰۰ میلیارد تومان پرسشی بزرگ پیش می کشد؛ چه سهمی از این بازار پاسخ به نیاز حقیقی است و چه سهمی پاسخ به نیازی که با تبلیغات ساخته اند؟ آیا می توان بدون شناخت سرچشمه ی تقاضا، درباره ی اولویت های سلامت تصمیم گرفت؟
ممکن است کسی بگوید خریدار از جیب خودش پول داده است. اما بازار دارو حساب شخصی جدا از اقتصاد ملی ندارد. تولید، واردات مواد اولیه، توزیع، نیروی تخصصی، و سرمایه گذاری هرکدام ظرفیتی محدود دارند. وقتی تقاضایی غیرضروری بزرگ می شود، جهت حرکت بخشی از این ظرفیت ها را نیز تغییر می دهد. این دیگر فقط سلیقه ی خصوصی نیست.
یک ضربه را دشمن با موشک به ظرفیت تولید دارو می زند. ضربه دیگر را نظام تبلیغاتی مسلط با جهت دادن به مصرف وارد کرده است. استقلال فقط توان ساختن دارو نیست؛ توان تشخیص این هم هست که چرا و برای چه دارویی می خواهیم.
حرف آخر اینکه یعنی از هر صد تومان فروش دارو، بیشتر از هفت تومان به یک ماده مؤثره گروهی از داروها اختصاص یافته است. رقم ۲۸ هزار و ۴۰۰ میلیارد تومان پرسشی بزرگ پیش می کشد؛ چه سهمی از این بازار پاسخ به نیاز واقعی است و چه سهمی پاسخ به نیازی که با تبلیغات ساخته اند؟

منبع:

1405/08/29
11:20:45
0.0 / 5
8
تگهای خبر: بیمار , تبلیغات , تولید , زندگی
این مطلب را می پسندید؟
(0)
(0)
تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات کاربران عزیز ال مور در مورد این پست
نظر شما در مورد این مطلب ال مور
نام:
ایمیل:
نظر شما:
سوال:
= ۵ بعلاوه ۵